Skip to main content

PATOLOJİ

Postmiyokardiyal enfarkt sendromu olarak gelişen bir serofibrinöz perikardit olan Dressler Sendromu (trans­mural enfarktları takiben 2-10 hafta sonra) ateş, plevral füzyon ve eklem ağrısı ile karakterizedir, immünolojik temellidir.

e-   Mural trombus: Bir enfarktın endokardiyal yüzünde olur. Sistemik emboliler için potansiyel kaynaktır. Trom­büs oluşumu en sık ventriküler anevrizma gelişen kişiler­de saptanır. Trombusun organizasyonu endokardiyal fibrozise yol açabilir.

f- Ventriküler anevrizma: % 10-15 oranda gelişir. En çok antero-apikal kalp bölgesinde izlenir. Çoğunlukla mural trombus ile bir aradadır. Anevrizma myokard en­farktlarının kronik bir komplikasyonudur. Skar doku ge­liştikten sonra anevrizma gelişimi başlar.

g-   Papiller kas disfonksiyonu: En sık nedenleri hasarlı ventrikül duvarında papiller kasın bağlanma bölgesinde gevşeme ve papiller kasın yetersiz kontraksiyonu bunun sonucunda gelişmiş mitral yetmezlik ve ventrikül dilatasyo­nudur. Çok daha az oranda papiller kas enfarkte olup, rüp­türe olabilir. Rüptürle en sık 3. gün civarında karşılaşılır.

En sık kalp bloğuna neden olan enfarkt, posterior miyo­kard enfarktüsüdür (sağ koroner arter).

En sık komplet kalp bloğuna neden olan enfarkt, septal miyokard enfarktüsüdür (sol anterior inen koroner arter).

 

Kronik iskemik Kalp Hastalığı

Miyokard enfarktüsünden EKG deki bazı değişiklikler

–     T dalgasının tersleşmesi en erken iskemi bulgusudur.

–     ST-segment çökmesi kötüleşmekte olan iskemiyi,

–     ST-segment yükselmesi miyokardiyal hasarı,

–     Q dalgasının transmural enfarktı gösterdiği, suben dokardiyal enfarktlarda saptanmadığı hatırlanmalıdır.

 

Miyokard enfarktüsü sonrası izlenen komplikasy­onlar

–     Kardiyak aritmi (olguların %75-90’ında en sık)

–     Sol ventrikül yetersizliği; hafif-ağır derecede pulmoner ödem (olguların %60’lnda)

–     Kardiyojenik şok (olgunların%10’unda)

–     Kalp serbest duvar,  septum, papiller kas rüptürü (olguların %4-8’inde)

–     Tromboembolizm (olguların % 15-49’unda)

–     Ani kardiyak ölüm (olgunların %25’inde)

 

Uzun süreli miyokard iskemisine bağlı konjestif kalp ye­tersizliği gelişimini tanımlar (sistolik disfonksiyon neden­lidir). Koroner arterlerde orta şiddetli ateroskleroz var­dır. Miyokardda multifokal miyokardiyal fibrozis odaklarıizlenebilir. Kalpte orta derece bir hipertrofi sıktır. Endo­kard kalın ve opaktır, atrofik ve hipertrofik fibriller bir arada bulunur. Aritmiler sıklıkla tabloya eşlik eder. Klinik olarak dilate kardiyomiyopati ile ayrımı zor olabilir.

 

Ani Kardiyak Ölüm: Semptomların başlamasından sonraki 24 saat içinde ölümü tanımlar.

Ani ölümün kardiyak nedenleri

     Koroner arter hastalığı (Ani kardiyak ölümün en sık nedenidir)

     Koroner ateroskleroz

     Gelişim anomalileri (anormal arjin, hopolazi)

–     Miyokard hastalıkları

–     Kardiyomiyopatiler

–     Miyokarditler ve diğer infiltratif proçesler

–     Sağ ventriküler displazisi

–     Valvüler hastalıklar

–     Mitrak kapak prolapsusu,

–     Aort stenozu ve diğer form ventrikül çıkış obstüksiyonları

–     endokarditler

–     İleti sistemi anomalileri

 

Valvüler Kalp Hastalıkları

Edinilmiş kalp kapak hastalıkları

Kapaktaki anormallik stenoz veya regürjitasyon tipinde ya da mikst olarak her ikisi bir arada bulunur. Kişide tek kapak hastalıklı ise “izole hastalık”, multipl kapak etki­lenmiş ise “kombine hastalık” olarak adlandırılır.

Fonksiyonel regürjitasyon tanımı ise ventriküler dilatas­yon sonucu kalp kapaklarında gelişen yetersizlik durum­larını tanımlar. Klinik sonuç etkilenen valvüle, bozuklu­ğun derecesine, gelişme hızına ve kompansatuar meka­nizmaların gelişim hızı ve kalitesine bağlıdır.

 

Romatizmal Ateş ve Romatizmal Kalp Hastalığı (ARA)

Akut, immünolojik temelli, multisistem tutulumu gös­teren bir enflamatuar hastalıktır.

A grubu (beta-hemolitik) streptokok farenjitini takiben 2-3 hafta sonra ortaya çıkar ve sıklıkla kalbi tutar. Ka­rakteristik olarak benzer streptokokların başka vücut bölgelerinde oluşturdukları enfeksiyonlardan sonra (ör­neğin deri enfeksiyonları sonrası) gelişmesi beklenmez. Teşhis 2 majör ya da 1 majör 3 minör jones kriterleri ile konulur.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir