Skip to main content

ENZİMLER

 

B)        Substratların, koenzimlerin ve katyonların lokal konsantrasyonları, enzimleri regüle edebilir.

 

C)        1)         Allosterik enzimler : Bunlar, effektör (modülatör) denilen ve aktif bölge dışında bir yere nonkovalen olarak bağlanan moleküllerle regüle edilirler.

 

Bir allosterik efektör, enzimin subtrata karşı olan ilgisini değiştirebilir veya enzimin max. Katalitik aktivitesini modifiye edebilir yada her ikisini birden değiştirebilir. Yani Km veya Vmax değişebilir. Enzim aktivitesini inhibe eden efektörlere, negatif efektör, arttıranlara pozitif efektör denir. Allosterik enzimler, sıklıkla çok sayıda alt ünite içerir ve bir metabolik yolun başlangıç kısmındaki irreversibl hız kısıtlayıcı basamağı katalizlerler.

 

Substratın kendisi efektör ise, bu etkiye homotropik denir. Bir allosterik substrat genellikle pozitif bir efektördür. Bu durumda, enzim üzerinde bir bölgede bir substrat molekülünün bağlanmış olması, diğer substrat bağlayan bölgelerin katalitik özelliğini güçlendirir, yani bölgeler arasında kooperativite vardır.

 

Reaksiyon hızı, substrat konsantrasyonuna karşı işaretlendiğinde sigmoidal bir eğri elde edilir. (M-M eğrisinin aksine) Substrat kooperativitesi O2’nin Hb’e bağlanmasına benzer.

 

Efektör, substrat değil de başka küçük bir molekülse (genellikle o yolun son ürünü), bu etkiye heterotropik denir. Ör : feed back inhibisyon.

 

A à B à C à D à E

 

Porfirin sentezinde ilk enzimin (ALA sentetaz), hemin denilen ürün tarafından inhibisyonu.

 

Allosterik enzimlerin hepsi birden fazla alt üniteye (bağlanma bölgesine) sahip olduğu halde, birden fazla alt üniteleri olan bir enzim allosterik olmayabilir.

 

2)         Kovalen modifikasyon : Bir çok enzim bu yolla regüle edilebilir. Bu tip regülasyon, sıklıkla, enzimin spesifikserin, treonin veya tirozin bakiyelerinin OH grubuna, fosfat gruplarının eklenmesi veya ayrılması yoluyla olur. Bu fosforilasyon bir protein kinaz ailesince gerçekleştirilir, fosfat vericisi ATP’dır. Hücresel protein fosfatazlarla da geri döndürülebilir. Fosforilasyon, proteinin aktivitesini azaltır veya arttırır. Ör : glikojen fosforilazın fosforilasyonu ile aktivasyon, glikojen sentazın fosforilasyonu ile inhibisyon olur.

 

            Klinik Tanıda Kullanılan Enzimler  :

 

Enzim konsantrasyonları hücrelerde plazmadan çok daha yüksektir. Normal plazma enzim düzeyleri, sentez hızıyla hücre turnoven sırasında plazmaya salınma ve dolaşımdan temizlenme arasındaki dengeyi gösterir. Plazma enzim aktiviteleri sağlıklı bir kişide ölçülebilir ama düşüktür. Hücre hasarı olduğunda yükselir. Bası enzim analizleri hasarlı dokuyu belirlemede yararlıdır, izoenzim tayini ise spesifikliği daha da arttırır.

 

Transaminazlar : AST (GOT), aspartat transaminaz; yüksek konsantrasyonlarda kalp, karaciğer, iskelet kası, böbrek ve entrositlerde bulunur. Plazma düzeylerinin yükseldiği durumlar  :

 

1)                  In vitro hemoliz

 

2)                  Fizyolojik : neonatal dönemde

 

3)                  Çok yüksek (10-100 kat) : çok ve hipoksiyle birlikte olan dolaşım yetmezliği, MI, akut viral ve toksik hepatit.

 

4)                  Orta derecede yüksek . siroz, enfeksiyoz mono, kolestatik sarılık, primer veya metastatik malign infiltrasyon, iskelet kası hastalıkları, travma veya cerrahi sonrası, şiddetli hemolitik anemi.

 

ALT (GPT) alanın transaminaz; yüksek konsantrasyonda karaciğerde, daha az iskelet kası, böbrek ve kalpte. Arttığı durumlar  :

 

1)         Çok yüksek (10-100 kat) : dolaşım yetmezliği, akut viral ve toksik hepatit.

 

2)         Orta derecede yüksek: siroz, enfeksiyöz mono, konjestif kalp yetmezliğine bağlı sekonder karaciğer konjeksiyonu, kolestatik sarılık, yaygın travma ve kas hastalıkları.

 

Laktat dehidrogenaz : Laktat ve piruvat arasındaki reversibl değişimi katalizler. En yüksek konsantrasyonda kalp, iskelet kası, karaciğer,böbrek , beyin ve eritrositlerde bulunur. Yükselmesinin nedenleri :

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir